De hoogte
Ik heb soms alle geluk van de wereld.
Mij is gevraagd, ik word dus nergens toe gedwongen, of ik wel een collega mee wilde helpen in de hoogwerker.
De hoogwerker is gehuurd, een andere collega is ziek geworden, en deze durft niet hoger dan de vijfde verdieping en de flat telt er zeven, dat is ruim twintig meter.
Omdat ik mezelf ooit voorgehouden heb dat ik nooit werk weiger heb ik toegestemd.
Een jaar of wat geleden werd me dat ook al eens gevraagd, maar toen werkte ik samen met een collega in het bakje, en hij bediende de knoppen.
Dus toen hoefde ik alleen maar te wachten tot we boven waren en dan pas daar gaan werken.
Maar nu moest ik dus zelf de knoppen bedienen.
Ik heb onlangs een korte hoogwerkcursus gehad dus dat ging op zich prima.
Ik hou zelf absoluut niet van hoogte, maar ik weet ook dat het psychies is dus ik loop er niet voor weg.
Belangrijk is, vind ik, om me puur te concentreren op het werk, niet naar beneden kijken en rustig aan doen.
Een tikkeltje vervelend is wel dat er ook lantaarnpalen staan dus dan moet ik wel goed naar beneden kijken.
Maar zodra dat niet meer hoeft werp ik mijn blik weer op de gevel.
Maar het geluk vandaag betrof vooral het weer, een stralende zon, ruim twintig graden en helemaal geen wind, en dat nog wel in oktober!
En toen ik de klus gereed had keek ik van beneden nog eens goed naar boven, toch wel hoog hoor, blij dat het af is.
pff… knap hoor. ik kan me voorstellen dat je het eng vond. Maar je hebt gelijk, het zit in je hoofd. Heb je ook nog mooie foto’s bovenin kunnen maken?
Love As Always
Dimario