Nu weer een filmpje die ik niet zelf gemaakt heb maar wel ben tegengekomen en graag met u deel.
Winschoten van boven, vastgelegd in een cinematic drone video. Deze video toont de stad vanuit een nieuw perspectief, met focus op structuur, omgeving en visuele kwaliteit.
Nu een filmpje die ik niet zelf gemaakt heb, maar wel zelf gevonden. Mijn weblog is er voor om alles te tonen wat maar interessant is. En dan vooral de eerste minuut is leuk.
De Marktpleinkerktoren van Winschoten, beter bekend als “d’Olle Witte”, vormt al eeuwenlang een herkenningspunt in de stad. De toren staat los van de kerk en werd waarschijnlijk in de vijftiende eeuw gebouwd, dus later dan de kerk zelf die rond 1275 ontstond. In de loop van de tijd is de toren meerdere keren verhoogd en aangepast, totdat hij zijn huidige hoogte van ongeveer 41 meter bereikte. Het uiterlijk van de toren zoals we die nu kennen, ontstond grotendeels in de jaren 1930-1931. Na bouwkundige problemen werd de toren grondig gerestaureerd en kreeg hij een nieuwe, achtkantige bovenbouw met galmgaten en een lantaarn. Tegelijkertijd werd er ruimte gemaakt voor een carillon, waardoor de toren naast zijn historische functie ook een muzikale rol kreeg in de stad. Het beiaard zoals dat nu in de toren hangt, bestaat uit 49 klokken. De basis van dit klokkenspel is niet in één keer ontstaan, maar is in fases opgebouwd. De eerste echte stap richting een beiaard kwam rond 1930, toen de toren werd verbouwd en voorzien werd van een achtkantige bovenbouw speciaal om een klokkenspel te kunnen plaatsen. In 1931 werd het eerste carillon in gebruik genomen, bestaande uit 25 klokken, gegoten door de Engelse gieterij Gillett & Johnston. Dat oorspronkelijke spel is tijdens de Tweede Wereldoorlog verloren gegaan, omdat de klokken in 1943 werden gevorderd. Na de oorlog werd er vrij snel een nieuw carillon gerealiseerd. In 1946 werden nieuwe klokken gegoten door de gieterij Van Bergen uit Heiligerlee, en in 1947 werd een carillon van 35 klokken opnieuw in gebruik genomen. De ontwikkeling stopte daar niet. In de jaren ’90 is het carillon opnieuw uitgebreid en gerestaureerd door Petit & Fritsen, waarbij het aantal klokken werd uitgebreid tot de huidige 49. Daarmee kreeg het beiaard zijn huidige omvang en klankkleur, waarbij verschillende gietperiodes samen wat uiteindelijk tot een degelijk beiaard resteert. Naast het beiaard hangen er in de toren ook 2 luidklokken. De grootste luidklok is gegoten door J. Borchhardt, die ook onderdeel is van het carillon. De klok is gewijd aan de heilige Sint Vitus wat te zien is aan de patroonheilige die afgebeeld staat op de klok waar aan de zijkanten staat, “Sinte Viet” Deze hangt een etage lager in de toren en wordt gebruikt als uurklok en bij het luiden tijdens de religieuze diensten en bijzondere gelegenheden. Een verdieping hoger hangt een kleine luidklok met de slagtoon fis 2 die in 2005 gegoten is door Simon Laudy. De klok was gegoten ter 125 bestaan van de Winschoter Voetbal Vereniging W.V.V. Als geschenk heeft hij een kleine klok toegevoegd, en wordt deze nog meredermaals per dag geluid.
Vandaag foto`s van vandaag. Elke zondag maak ik een foto vanaf dezelfde plek, vandaag besloot ik om dat ook eens op deze koningsdag te doen, ook daar is vrijmarkt.
Koningsdag 2026, begint voor mij traditiegetrouw met de Arbeidsvitaminen en daarna een rondwandeling over de vrijmarkt, waarvan u hier slechts een heel klein gedeelte ziet.
De Koningsnachtfilmpjes van gisteravond en verdere koningsdagfilmpjes van vandaag sluiten achteraan in de rij.
Vandaag een filmpje van derien jaar geleden, toen liepen we in het babybos in Winschoten. Speciaal voor geborenden tussen 2001 en 2003.
Dit is de vaste bijgewekte tekst:
Quandy leefde van 12 september 2007 tot 20 september 2019. Hij kwam bij ons op 9 november 2007 en vanaf toen ben ik hem wekelijks gaan filmen, later maandelijks. In november 2012 was hij dus vijf jaar, en dit is dus alweer het zoveelste filmpje in de Quandy Binge Wachting Lijst, waar ze dus uiteindelijk allemaal in gaan komen
Het origineel is van Toontje Lager, deze cover is van Toosst. En dit weerklonk allemaal vorig jaar zomer.
Ik ken dit nummer al, dus ik wist precies wanneer de eerste solo begon dus toen begon ik met filmen. En het liep al tegen middernacht dus zo heel lang zou het niet meer gaan duren.
Elders in de Langestraat in Winschoten presteerden ze het om na een verwoestende brand binnen een jaar nieuwe panden te openen, hier heeft het zeven jaar moeten duren voor ze beginnen met bouwen.
Ik ging eens even zoeken en kwam het volgende tegen, een VPRO radiouitzending van een jaar voor mijn geboorte, toen alles nog kon en mocht en ook gebeurde. Jan Donkers komt in het eerste kwartier al aan het woord.
Historische en hilarische Radiouitzending uit 1973 De eerste Nachtuitzending op Hilversum 3 werd verzorgd door de VPRO. Je hoort Barend Servet (Ijf Blokker, Sjef van Oekel (Dolf Brouwers) Barend Servet (Harrie Touw) Wim T Schippers, Jan Donkers e.a. De uitzending duurde twee uur : van 24.00 tot 02:00. Enkele muziekjes zijn ingekort. opname met cassette recorder op C120 bandje Door Bo van de Graaf
Ik herinner me de VPRO in het uiterste begin van het jaar 2000. Ze zonden toen op tv allemaal non stop korte VPRO filmpjes uit en eentje daarvan was van Jan Donkers, ik zag hem zwijgend zijn snor afscheren. Dat duurde een paar minuten en toen klaar, volgend filmpje.
Soms lijkt het zo dat een foto al eens geweest is, dat is echter niet het geval, wie gaat scrollen kan verschillen ontdekken. Zo is dit pandje in Winschoten, wat eens een tapijthal was en nu lijkt het opslagruimte, al eerder aan bod geweest maar dan met een putdeksel, en hier is die zonder. Dat komt dus niet door bewerkingen, ik neem ze zoals ik het zie.
Hier schiet het bouwen al aardig op.
En hier zijn ze ook eindelijk begonnen, na zeven jaar.
Spijkers met Koppen is hét satirische actualiteitenprogramma met Dolf Jansen en Willemijn Veenhoven. Elke zaterdag tussen 12:00 en 14:00 uur live vanuit café The Florin in Utrecht op NPO Radio 2.
Sonja Barend speelde ook een keertje mee in de telecisieserie We zijn weer thuis, van Wim T. Schippers. Ze speelde zichzelf. Ze wordt geintroduceert door Wim T Schippers zelf die Simon Raaspit speelde.
En dit was in die tijd ook hoogst merkwaardig, omdat Sonja helemaal VARA was en ze nu meespeelde bij de VPRO. En daar lag grappig genoeg altijd de AVRO bode op tafel.
Sonja Barend is overleden, en ik las op wikipedia dat ze kort en zachtjes is te horen op het intro van een album van de Amerikaanse gitarist Joe Satriani (vanaf vijf seconden: "wij wensen haar vanaf deze plek...") op het titelnummer Surfing with the alien.
Ik zocht en vond het nummer en sluit het hierbij in, als eerbetoon aan Sonja.
En voor straks lekker slapen, en morgen gezond weer op.
Fijn dat Even tot Hier weer terug is. Minder fijn dat ons koningshuis zich weer voor het verkeerde karretje laat spannen, maar we lachen er maar om, we zijn niet anders gewend.
"Het Koningspaar gaat naar Amerika" "Ze liggen in pyjama, oh wat is het fijn" "Naar die baas daar van Amerika" "Want wij doen alles om zijn beste vriend te zijn"
Niels van der Laan en Jeroen Woe maken op geheel eigen wijze en in een razend tempo een samenvatting van de week die achter ons ligt. Samen met de Miguel Wiels band, een verrassende artiest én een simpel liedje over een best wel ingewikkeld onderwerp.
Dit is een foto van een raam in een kerk waar ik onlangs aan het werk was.
Ik was daar al eens eerder geweest, en toen vond ik dit ook al mooi maar heb ik er geen foto van gemaakt. En nu was ik daar weer, en zou er daarna nooit meer komen, dus heb ik toch maar wat foto`s gemaakt.
Ergens in een kerk in Drenthe.
En dit is een overblijfsel van riviertje De Rensel die door Winschoten stroomde.
En nu kan je er fijn langs wandelen en fietsen tegenwoordig.
Toen liepen we door het Sterrebos uit 1826 in Winschoten en door de zich daar in bevindende Koekoekstunnel uit 1836.
Dit is de vaste bijgewekte tekst:
Quandy leefde van 12 september 2007 tot 20 september 2019. Hij kwam bij ons op 9 november 2007 en vanaf toen ben ik hem wekelijks gaan filmen, later maandelijks. In november 2012 was hij dus vijf jaar, en dit is dus alweer het zoveelste filmpje in de Quandy Binge Wachting Lijst, waar ze dus uiteindelijk allemaal in gaan komen
Dit is de toren van het stadhuis in Winschoten, uit 1895 en 22 meter hoog. (dat is dus geen 1275 en 41 meter hoog, die toren staat nog geen 200 meter verderop)
De vierkante toren bevindt zich aan de oostzijde van het gebouw. Aan elke zijde van de toren is een uurwerk bevestigd. Het dak is met leien bekleed en wordt bekroond door een achthoekige houten bovenbouw met een uivormige top.
En dit is een voormalige bioscoop en daar komen nu appartementen in.
Al twaalf jaar, heb ik wel eens ergens gelezen, komt het Rijdend Motorsport Museum naar Winschoten om alhier rondjes te rijden. Het gaat hierbij niet om de snelste, maar wie het beste een gemiddelde ronde kan rijden.
En dat ziet er dan zo uit:
Er waren ook wat spingkussens voor kinderen en er reden vrachtwagens met mongolen rond, er was verder dit keer helemaal geen braderie.
Het meest oostelijk gelegen punt van Nederland was lange tijd ontoegankelijk maar sinds vorig jaar is er een pad naar toe gemaakt.
Voor een mooie foto gaat men door de hurken, maar wie aan komt lopen treft dit aan.
Om er te komen kan men gebukt wandelend onder de snelweg door, en dat is een eind hoor, dubbele rijbanen en vluchtstroken en bermen, maar de terugweg door Duitsland tot aan de wandelbrug over de snelweg kan men op de heenreis ook nemen natuurlijk.
Die paal staat daar al tweehonderd jaar, de rest van de grens is wat rechtgetrokken, dit punt is hetzelfde gebleven.
Het uiterste oostpunt van Nederland was nooit een toeristische atractie. Ooit is de snelweg A7 aangelegd ten zuiden van Nieuweschans, en toen is de grens ook rechtgetrokken en de grenspalen kwamen te staan naast de berm van de snelweg. Ten noorden gaat de grens verder langs een kanaaltje tot de zee, en in het zuiden volgt hij een sloot langs een weg, en daar tussen van oost naar west onder Nieuweschans door.
Maar nu is er een wandelroute en dan moet men in Nieuwschans dit bordje volgen.
In Nederland gaat men naar beneden, dan is men in Duitsland en daar is een voetpad langs een hek onder de snelweg door, men moet gebukt lopen en weer boven aangekomen staat hij dan om de hoek.
En daar is die dan, fris opgeknapt, het meest oostelijke punt van Nederland, en van Groningen, en van Oldambt, waar Winschoten de hoofdstad van is.
En daarna kan men het rondje volmaken via Duitsland en dan middels een loopbrug over de A7 Nederland weer is, waar men dus eerder via Duitsland onder de A7 door gebukt uit gelopen is.