Dood

Ik heb een hekel aan de dood.
Ik weet wel, het hoort bij het leven, en wat ik er ook van mag vinden, het is onvermijdelijk.

Aan de ene kant is het ook wel een troost, dat over honderd jaar weer heel andere mensen zich weer over heel andere dingen druk gaan maken en dat dat honderd jaar geleden weer aan weer heel andere mensen was.

Maar in eigen kring is het gewoon ontzettend vervelend.
Ik mag op zich niet klagen, er sterven wel mensen, maar ja, dat staat uiteindelijk toch te gebeuren.

Uitvaarten heb ik de pest in.
Ik vind het naar, ik vind het vervelend, ik heb er niks mee.
Een overleden persoon is weg, het lichaam moet opgeruimd, maar daar hoef ik toch niet per se bij te zijn? 
Tja, bij de allernaasten heb je geen keus natuurlijk, maar wat nu als een oom betreft.
Een oom die nooit in je huis komt en ik daar nooit meer, maar wel flink mee gelachen als ik ergens bij aanwezig was. 

Kijk, voor de oom hoef ik niet te gaan, die is er immers niet meer.
En voor mezelf hoef ik ook niet te gaan, ik heb er immers niks mee.

Dit keer was het toch iets anders, dit keer was het op een zaterdag.
En ook nog in Winschoten, dus geen enkele reden om niet te gaan.

Dus ik ging.
Daar sta ik dan, voorgesteld worden aan mensen die ik toch nooit meer zie.
Ik nam zelf geen kijkje in de kist, dat sla ik over.

En dan de heftige voorstelling, ik word daar altijd verdrietig van, ik hoor de muziek, de verhalen, zie foto`s en heb veel herinneringen. 
Daarna koffie,  condoleren en weer naar huis.

Ik ben niet zo dat ik met iedereen ga praten, ik hou het bij een gepast knikje.