En dan naar de overkant turen waar ze gewoond hebben, en de namen lezen, de namen die daar vast ook wel weer tussen zullen staan en misschien op nog wel een plek.
Deze ben ik wel vaker tegengekomen in Amsterdam en elke keer is de laatste keer.
Ik plaats altijd de teksten boven de foto, want daar komen de ogen als eerste langs, en dan moet er naar mijn gevoel ook nog een zin onder de laatste foto, en die zin leest u nu.
Het is nooit mijn bedoeling om specifiek mensen te filmen. Maar als er een muziekoptocht is, en men gaat precies staan onder mijn balkon dan ontkom je er niet aan.
Ik zag zowaar een extreem rechtste Tweede Kamerlid van de PVV onder de borden met de meeste teksten op het Marktplein in Winschoten. Die man stemt dus wat Wilders zegt, hij wil dus de publieke omroep opheffen en is anti-Islam. Net als de meeste inwoners van deze gemeente en naastgelegen gemeentes, doodeng. De opkomst was laag, dus verreweg de meeste intereseert het helemaal niet. Maar mij wel.
Om acht uur begint de optocht, ruim een half uur later komen ze onder mijn balkon langs en pas na negenen komt de laatste voorbij. Ik film alleen de muziekcorpsen en hou het onder de tien minuten.
Gisteren het eerste deel en morgen het laatste deel.
Nieuw dit jaar tijdens de intocht van de avondvierdaagse zijn de blaasorkesten die het wachtende en verzamelende publiek vermaken, onderweg naar huis kwam ik er al twee tegen. Het is mooi weer (droog) en druk, 5000 deelnemers en toegestroomd publiek. De route is iets gewijzigd, niet meer langs een drukke verkeersader, en als dit bevalt blijft dit zo, maar de ronde over het Marktplein en door de Langestraat blijft natuurlijk.
Men kan duidelijk zien dat het Marktplein echt even een punt is om even te organiseren, en ik sta er bij en ik kijk er naar. Gezellige rommelige spektakel, elk jaar weer, en dat is fijn.
Ik ben bewust niet consequent, want dat is een onnodige vorm van zelfbeperking, maar daar ben ik dan toch wel weer heel consequent in. Als er gestemd kan worden dan ga ik stemmen, altijd.
Nu zijn de Europese verkiezingen dus ik stem.
Ik heb niet het gevoel dat het helpt, maar als ik niet ga stemmen weet ik zeker dat het niet helpt. En het is zo ingewikkeld als je het zelf maakt.
Ik kijk altijd of ik het nog steeds eens ben met mijn vorige keuze en als dat zo is herhaal ik mijn zet, heel consequent. En ik twijfel ook altijd of de uitslag wel echt klopt.
Ik was onlangs een lang weekeinde in Amsterdam. Als ik een krul zie maak ik er ook meteen maar gebruik van, ik weet nooit of ik er nog eentje tegenkom.
Met een lege blaas ging ik het gratis toegankelijke openbaar kunstwerk Het Holocaust Namenmonument in.
Het is prachtig, met die weerspiegeling, en er wappert een Palestijnse vlag.
Het is geen doolhof, ook geen kerkhof. Het is ruim, rolstoelvriendelijk, fietsen hoort niet.
En voldoende zitplekken om even te genieten van de zon, en de gedachten die duizelen van al die namen. Het verleden is erg, het heden is ook erg. Zo jammer.
Ik ben wel eens op eerste maandagen van de maand om twaalf uur smiddags op mindere hoogtes geweest. Hogere hoogtes hoop ik nimmer mee te maken, maar toch, dit is prima te doen.
En dan heb ik nog een klacht, en omdat ik niet weet aan wie ik die moet richten zet ik hem hier maar neer. Ik vind het uitermate vervelend dat de VPRO Meisjes van de Goede Herder om half negen wordt uitgezonden terwijl precies op datzelfde moment op het andere net VPRO Plakshot is, gevolgd door VPRO Makkelijk Schoren. Luxeproblemen, ik weet het, maar zeer onhandig geprogrameerd. En ook erg jammer dat VPRO Frontlinie om half elf is, dan lig ik al in bed.