'Die vijf dagen in mei 1940', is een documentaireserie waarin de strijd tegen de Duitsers vanuit verschillende regio's wordt belicht.
Er is geen dag in de menselijke geschiedenis voorbij gegaan zonder oorlog. Nederland is inmiddels al 67 jaar een vrij land, maar daar ging een heftige strijd aan vooraf. Hoe ging het eraan toe in de eerste meidagen van 1940, toen de Tweede Wereldoorlog begon?
Die vijf dagen in mei 1940 (2012) is een vijfdelige serie die in samenwerking met acht regionale omroepen en in coproductie met de NTR en VPRO is gemaakt. Over de laatste keer dat buitenlandse troepen ons land bezetten, vol persoonlijke verhalen van een generatie die stervende is.
Er zijn heel wat verhalen te vertellen, en die worden ook verteld. Elke aflevering staat een andere aanval/verdediging centraal, en het was allemaal zeer heftig.
Verhalen die blijvend verteld moeten worden, keer op keer, en almaar meer.
Nee, ik ben niet nogmaals naar die Schotse Hooglanders geweest en dit is ook niet nogmaals hetzelfde filmpje. Nee, ik maakte toendertijd twee korte filmpjes. En ik had ze wel samen kunnen voegen tot één wat langer filmpje, maar zoals ik besloot:
Hier heb ik dus helemaal niets van meegekregen! Gek genoeg!
Het was op zomaar een woensdag dat ik na mijn werk thuis op de twitter zag dat er gefietst werd. Toen had ik ook niet echt zin om nog even een kijkje te nemen.
De twitterberichten gingen over vrijwilligers die de wielrijders de verkeerde kant op stuurden, per ongeluk, dat wel, vast en zeker.
Toen ik de nog geen twee minuten durende reportage zag bedacht ik me, men mag hier best een rondje komen fietsen, maar men dient zich wel gewoon aan de verkeersregels te houden.
Het parcours van de RUN van Winschoten gaat op de schop. De organisatie wil niet langer dat de complete binnenstad op de zaterdag van het hardloopevenement onbereikbaar is.
Het verbaasde me vooral omdat het al besloten is allemaal. En een extra reden zou dan zijn dat ze twee nieuwe supermarkten bouwen, maar dat is dit jaar nog niet open!
De RUN hoort bij Winschoten, de RUN is van Winschoten. Eén dag in het jaar hardlopers door de stad, langs een parcour van tien kilomter. Sommige mensen rennen tien rondjes, estafetterenners eentje, en het is gezellig en sfeervol en leuk, en de lokale omroep doet verslag van alles.
En aanstaande september dus alleen nog Winschoten Noord. Ook wel een mooie wijk, maar toch. Zo dwars door het centrum vind ik nou het leukst. En er werd al jaren en jaren gesteggeld over de route, soms over de kleinste detalis, en dan nu ineens zo radiocaal de boel omleggen. De winkeliers schijnen er last van te hebben dat er lastig door te komen is, terwijl mijn indruk was dat het al die jaren best gemoedelijk ging, er waren sluizen waar men zo af en toe door kon.
Tussen oktober 1984 tot en met januari 1991 was het elke woensdagmiddag Ronflonflon geblazen op de radio. Daarna verdween Jacques om vervolgens nooit of te nimmer weer terug te keren. Maar mijn hart was gestolen.
Mijn hart voor de radio, en mijn hart voor de VPRO. Ook in die volgorde.
Tegenwoordig is Ronflonflon niet meer gebonden aan de woensdag, voor mij is het tegenwoordig elke dag Ronflonflon, en dat steeds weer opnieuw! En op mijn weblog tegenwoordig elke maandag een zelfgemaakt Ronflonfon lied, want ook daar waren ze een kei in!
Liedjes, anders dan anders, en al helemaal niet bedoeld voor de hitparade of om er wat dan ook mee te doen. Nee, puur en alleen gemaakt voor op de radio.
Toen Ronflonflon vijf jaar bestond besloot de VPRO om dat te vieren met een cd met een aantal liedjes. En die cd is genoemd naar één lied, en laat dat nu net het lied zijn dat ik vandaag ten gehore breng.
Zoemezikke klutsfarikken bikkelebats padoem. Bomebikke trutsgatikke snikkelerats boem boem. . Alles lag ooit door elkaar op de aarde woest en ledig. D`r begon wat te kiemen en zie daar, floep, de mensheid scherp en snedig. Het grote sorteren was begonnen, er werd gewonnen en geronnen. Zie het blinken, zie het zinken, bolletjes, balletjes, vonken, ronken. Velletjes, schijven, snippers, stronken. Geraas, gepiep, gedaas, wie wil er wat drinken? Het leven is een feest, maar straks zijn we er geweest.
Tot je dienst en leuk geprobeert maar het zit nu wel wat raar. De wereld lekker uitgesorteerd het loopt nu aardig door mekaar. Niemand kan er nog wat vinden, waaiende rotsen, slinkende winden. Zie het stinken, hoor het razen, rommelen, ratelen, slijmen, haha, knetteren, knallen, raggen en verdwaas. Geraas, gepiep, gedaas, wie wil er wat drinken? Het leven is een feest, maar straks zijn we er geweest.
Dit is mijn voordeursleutel, zittend in de voordeur, en mijn brievenbussleutel zit er aan vast, middels een sleutelhangersmurfenwekkertje en een smurfenhangertje.
Ooit, op de middelbare school, moesten we een sleutelhanger meenemen, en uitvergroot namaken van hout! Dus zelf opmeten, uitteken, uitzagen, rond veilen, schuren en beschilderen! Ooit had ik de orginele sleutelhanger ook nog, een blikopener, maar die is nimmer gebruikt zoek geraakt. Dit houden namaakding herinnerd er nog aan.